این اتفاق باعث  شد تا زود تر این وبلاگ را داشته باشم.

 میان ساختمانهای نو، یک بنای تاریخی و قدیمی،همچون نگینی زیبا مانند یک موزه کم نظیر می درخشد با ۲۰ ستون آبی با پنجره ای با شیشه های رنگی کم نظیر و نمای گچبری و سقف سفالی، می گویند زمانی مال روسها بوده سپس یک تاجر ارمنی اونو خریده و چندی پیش نیز اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان آنرا خریده، دلمان خوش شد که یک اداره فرهنگی آنرا در دست گرفته ، لابد برای کارهای فرهنگی ولی امروز با کمال شگفتی می بینیم در حال تخریب آن هستند،برای ساختن پارکینگ خودروها(!!)

چنین ساختمانهایی برای یک شهر بسیار با ارزش و به عبارتی یک سرمایه محسوب میشن،و درست به مثابه برج پیزا یاعالی قاپو  بومی آن منطقه اند،ودر تمام دنیا این بناها را به دلایل گوناگون(ارزش تاریخی ،اجتماعی،هنری،توریستی،زیبایی،روانشناختی و...)حفظ و پاسداری می کنن

ارزش اینها از پتروشیمی رشت (که می بایست 120 هکتار جنگل از بین می رفت و تاشعاع 10 کیلومتری آن خالی از سکونت بشود و...) که این روز ها تو رشت خیلی ها سنگشو به سینه میزنن به مراتب بیشتره ، اصلن قابل قیاس نیست (به یک گروه دلسوز و عاقل تحویل  بدن صدها شغل با کمترین هزینه و بیشترین بازده ای بدست میاد)، بدون آلودگی زیست محیطی و همه مردم شهر و مسافران از آن بهره می برن.

باید خون گریست که پول بی زبان نفت، دمار سرمایه های پایدار،طبیعت ،میراث فرهنگی و...را در میاره(زیرا می خواهند آمار بدهند بدون توجه به آثار) ولی آینده چه میشود

در پایان تا دیر نشده   از مسئولین بخواهیم جلوی تخریبشو بگیرن و آنجا را تبدیل به یک محل فرهنگی کنن، تا دنیا برامون نخندن(که برامون مهم نیست )ولی در برابر آیندگان مسئولیم.