و به جز دلهای جوانان و انسانهای دوستدار این سرزمین ،تنها یک جا،سبز بود - بسیار سبز- که آن هم در پناه نبود.

آغاز خیابان آزادی -نزدیک میدان انقلاب-یک پرنده فروشی با شمار بسیاری گونه های پرندگان که پیشترها بدان سر می زدم -ولی آن روز ،پرندگان بیچاره گرفتار سیاست(بهتر است بگویم ناسیاست و بی خردی در سیاست) بودند وگاز اشک آور و اسپری فلفل چنان بلایی برسر این موجودات اسیر انسانها آورده بود که  دیدن همین، اشکها را از گاز اشک آور بیش تر ،در میاورد. کمی پیش رفتم،دیدم توان ماندن ندارم و دود پرچگال ، چشمم را می سوزاند(و پرنده های  گرفتار و بیچاره ،چگونه تحمل می کردند و البته بسیارشان جان دادند)

پرنده فروش،سراسیمه بود- آتش روشن کردند تا دودش ،گاز اشک آور را ازبین ببرد .

 شمار بسیاری از پرنده ها مرده بودند،برای چه کسی ارزش داشت ؟در سرزمین  آلوده به نفت مفت و قدرت ایران(البته با نام خدمتگذاری به مردم و عاشق دین و ...!!)، که این جنگ دعوا دوستداران قدرت که می خواهند هرجور شده بر مردم سلطه داشته باشند، پرنده ها را می بینند؟خنده دار است! و مگر پرنده که هیچ نقشی  در این سیاست ندارد و چنان زجرآور می میرد و جان می دهد، شهید می شود !و تنها ما اشرف مخلوقاتیم و برای میز و قدرت و زر و زور همدیگر را می کشیم و همش زِر می زنیم و سخن می رانیم-آری تنها ما اشرف مخلوقاتیم و شهید می شویم و تنها انسان شایسته شهادت!